Gölgeleri oldum olsası sevdim. Işığın somut göstergesi gibi geldi bana. Işığın yönüne ve şiddetine göre değişmesini, hayatın farklılaşan akışına benzettim. Uzayan kısalan, koyulaşan belirsizleşen gölgeler... Gölgelerin bu suskun ama etkili varlığı çağrışımlar yaptı ömrüm boyunca. Kökenleri çocukluk yıllarıma kadar uzanıyor belki. Ağaçların uzayan gölgelerini izlerken fark etmiştim ışığın ve karanlığın birbiriyle oyununu. Her gölgenin, öyküsü başkaydı; kimi dinginlik, kimi merak, kimi endişe içerirdi. Sessiz sinema gibi, sözsüz öyküler, giz ile görünen arasındaki ilişkiyi mi yansıtıyor acaba? Gölgelerin etkileyici olmaları biraz da bu yüzden sanırım, hayal gücümüzü işe koymaları. Görünen ile giz arasını doldurması bize kalıyor.
İyi şeyler olabiliyormuş. İki yıl önce online takip ettiğim ve o zamanlar gidemeyeceğimi düşündüğüm etkinlikte blog postu yazmanın keyfi başka oluyor. Bir yandan konuşmacıları dinleyip, bir yandan sabahın 8'inde salonu dolduran kalabalığa şaşırıp bir yandan twitter'da tweet gönderiyorum.
Tweet atmamın sebebi, duyduklarımı unutmamak, ilerleyen günlerde derli toplu değerlendirme yazılarım için kaynak oluşturmak. Bu yazıları okuyana kadar tweetleri takip etmek isterseniz kullanıcı adım @sadecezgr.
Yorumlar
Yorum Gönder
Yorumlarınız denetimimden geçtikten sonra yayınlanacak. Beğenmediklerinizi hakaret içermeyen şekilde ifade edin lütfen.